ทฤษฎีการหลบหนีความจริง
posted on 02 Sep 2009 19:44 by doraeearn
บางทีการที่ได้เพลิดเพลินหรือกำลังจับจ้องกับสิ่งใดอยู่
มันก็อาจจะทำให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัวขึ้นมาในทันที
มันเป็นเพราะอะไรละ หรือเป็นเพราะเรารู้สึกแค่กลัว
กลัวว่าความสุขที่เรานั้นกำลังได้จับจ้องและเพลิดเพลินอยู่
นั้นมันจะหายไป เลยบีบให้ตัวเราไม่ยอมที่จะเปิดหน้าต่าง
เพื่อที่จะยอมรับสายลมของความจริงที่อยู่ภายนอก
มันก็ไม่ต่างอะไรกับเวลาที่ได้เจอใครสักคนที่เข้ามา
เข้ามาเพื่อเหยียบย่ำในเส้นทางของความเหงาที่มีเพียงเรา
และด้วยในจังหวะที่คาดไม่ถึง ที่เค้าได้ผ่านเข้ามาโดยบังเอิญ
แต่ด้วยความเหงาของเราพร้อมกับความหยาบคายของใจฉัน
ความหยาบของใจ มันกลับไม่ยอมที่จะมองว่า เค้าเป็นคนที่ผ่านมา
แต่ฉันเองกลับไปให้ความสำคัญเพียงแค่รู้สึกว่าฉันเหงา
แต่ไอ้ความที่แค่บังเอิญ กับไอ้ความหยาบของใจ
เพียงจังหวะแค่เสี้ยวหนึ่งของ ณ กาลเวลานั้น
ที่ให้ฉันตัดสินใจเลือกที่จะเป็นคนแกล้งโง่
เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมองกับความจริงเหล่านั้น
"ความจริงที่ฉันสามารถมองเธอ ได้จนเธอนั้นหันมาสบตา
ฉันคงต้องหลบหนีสายตาของเธอ เพราะมาทีหลัง
แต่มันกลับมีใครอีกคน ที่สามารถสบตาเธอได้อย่างซื้งใจ
โดยที่ไม่ต้องหลบหนี เพราะเค้าคือคนที่มาก่อน"
ที่ฉันไม่มองไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากจะมองหรือรับรู้
แต่มันเป็นเพราะความหยาบคายของใจฉัน
ที่สั่งให้ฉันต้องการจะมีเธอ โดยไม่ต้องหันไปมองความจริง
จนกว่าที่พลังของการฝืนทนที่จะแบกรับความเศร้า.......
ความเศร้าที่มาหลังจากความสุขนั้นมันหมดไปจากฉ้นเอง
มันก็อาจจะทำให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัวขึ้นมาในทันที
มันเป็นเพราะอะไรละ หรือเป็นเพราะเรารู้สึกแค่กลัว
กลัวว่าความสุขที่เรานั้นกำลังได้จับจ้องและเพลิดเพลินอยู่
นั้นมันจะหายไป เลยบีบให้ตัวเราไม่ยอมที่จะเปิดหน้าต่าง
เพื่อที่จะยอมรับสายลมของความจริงที่อยู่ภายนอก
มันก็ไม่ต่างอะไรกับเวลาที่ได้เจอใครสักคนที่เข้ามา
เข้ามาเพื่อเหยียบย่ำในเส้นทางของความเหงาที่มีเพียงเรา
และด้วยในจังหวะที่คาดไม่ถึง ที่เค้าได้ผ่านเข้ามาโดยบังเอิญ
แต่ด้วยความเหงาของเราพร้อมกับความหยาบคายของใจฉัน
ความหยาบของใจ มันกลับไม่ยอมที่จะมองว่า เค้าเป็นคนที่ผ่านมา
แต่ฉันเองกลับไปให้ความสำคัญเพียงแค่รู้สึกว่าฉันเหงา
แต่ไอ้ความที่แค่บังเอิญ กับไอ้ความหยาบของใจ
เพียงจังหวะแค่เสี้ยวหนึ่งของ ณ กาลเวลานั้น
ที่ให้ฉันตัดสินใจเลือกที่จะเป็นคนแกล้งโง่
เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมองกับความจริงเหล่านั้น
"ความจริงที่ฉันสามารถมองเธอ ได้จนเธอนั้นหันมาสบตา
ฉันคงต้องหลบหนีสายตาของเธอ เพราะมาทีหลัง
แต่มันกลับมีใครอีกคน ที่สามารถสบตาเธอได้อย่างซื้งใจ
โดยที่ไม่ต้องหลบหนี เพราะเค้าคือคนที่มาก่อน"
ที่ฉันไม่มองไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากจะมองหรือรับรู้
แต่มันเป็นเพราะความหยาบคายของใจฉัน
ที่สั่งให้ฉันต้องการจะมีเธอ โดยไม่ต้องหันไปมองความจริง
จนกว่าที่พลังของการฝืนทนที่จะแบกรับความเศร้า.......
ความเศร้าที่มาหลังจากความสุขนั้นมันหมดไปจากฉ้นเอง